4 يوسف در بند اسرائيل

او يك بسيجي شاعر بود...

Fri, 28 Oct 2005 20:32:00 GMT

ارائه كارت شناسائي الزامي است.

اوكي! من شاعر نيستم، يك بسيجي ام.

از قضا از شعر آنقدر ميدانم كه از اتم. من شاعر نيستم، اما از شاعران بي درد همان قدر بي زارم كه از زنان سيگاري پشت چراغ قرمز ((پارك وي)). سخت دلتنگم، از وزن و قافيه بيزارم، از سخنرانان بي درد هم. منبري كه بر آن فرياد نزنند به درد خرك ژيمناستيك هم نمي خورد.......... ((سنگر ونيز شهادت مي دهد كه من يك بسيجي ام و شاعري نمي دانم، دلم مي خواهد بد بگويم به شهري كه ايستادن بلد نيست، به جماعتي كه گريه بلد نيستند. به شاعراني كه وزن و قافيه را مي شناسند، اما اندوه دل مردمانشان را نه، شاعراني كه كاپيتان بلاك مي كشندو زغال جكسون مصرف مي كنند. تماشاگران قرمزته، آبيته از بعضي شاعران شاعرترند.

مصرف مصرف مصرف

خاك بر سر خياباني كه توشيبا را نمي شناسد و سوني را ناديده مي گيرد و به سامسونگ سلام نمي دهد

مصرف مصرف مصرف

من شاعر نيستم تا بگويم: آبشار سبز گلهاي سفيد و انارهايي كه ترك بر مي دارند و ستارگاني كه چشمك مي زنند و دختركاني كه اندوه ما را ريسه مي روند و پارس سگي كه افكار سوزانا را به هم مي ريزد و انگوري كه تشنه شراب شدن است و مهتاب كه به عشق من و تو لبخند مي زند و شب و سكوت و صداي دل انگيز جز جز زغالها و چشمهاي خمار شاعران بي خيال، آدمهاي بي خيال، دلهاي بي خيال، طبلهاي بي خيال، عالم بي خيال......

من يك بسيجي ام و از كاسه در مي آورم چشمي كه را كه به ((حاج همت)) چپ نگاه كند و خرد مي كنم دهاني را كه به ((حاج احمد متوسليان)) بد بگويد

برويد از اينها زندگي كردن بياموزيد، عشق ورزيدن بياموزيد

من يك بسيجي ام و قسم مي خورم حاج همت علامت ظهور بود

من يك بسيجي ام و فرياد مي زنم حاج احمد متوسليان را به روزنامه ها تبعيد نكنيد!

من قسم مي خورم حاج احمد نشانه بود تا جاده را عوضي نرويم تا ماشين هاي بنز زيرمان نكنند.

حاج همت افتخارش ميراندا خوردن با ((به به تو))نبود، افتخارش آب كيوي خوردن در گيلاس طلايي نبود

دهان حاجي محراب كلمات بود، لبهايش بال فرشته ها را بوسيده بودند، دهان حاجي رودخانه صلوات بود و او روزي براي همه گفت: ((من در پوتين بسيجي آب مي خورم)) و بعد هم گريه كرد، اين را حاجي گفت و گريه كرد و گفتم حاجي چقدر بزرگ بود

چه خوب است بعضي ها بشنوند و با خودشان خلوت كنند

من شاعر نيستم، من يك بسيجي ام

اما حاج احمد متوسليان يك بسيجي شاعر بود، او زندگي اش شعر بلندي بود كه در قافيه فلسطين تمام شد، او آنقدر بزرگ بود كه همه اش سهم ما نمي شد، خدا قدري از بزرگي اش را به همسايگان مديترانه هديه داد تا سرزمينشان را تطهير كنند تا سربلندي را بياموزند و از شهادت طفره نروند و با عاشقي كنار بيايند

من يك بسيجي ام، نه چپم، نه راستم، نه راديكالم، نه ميانه رو. كاش شلمچه مرا بلعيده بود تا با اين كاروانها كه هرازگاه سري به تهران زنند به بهشت زهرا مي رفتم. من يك بسيجي ام و هر روز در باتلاق گناه فرو مي روم ((و كور شوم اگر دروغ بگويم))

سلام بر بچه هاي بي پلاك و با پلاك

سلام بر شانه هاي خسته، زير تابوت بچه هاي فكه

اين تابوتها براي هفت سين آسمان سنبل مي برند، اينها اهل وفا بودند و اهل بلا، حديث عاشقي اينها از جنس ديگري بود، علاج زخمشان خروار تركش بود، علاج تشنگي شان هزار تير داغ، آفتاب شلمچه خوب مي داند تشنگي يعني چه

من يك بسيجي ام و خدا مي داند نبريده ام و قسم مي خورم بسيجي مانده ام

((اي جماعت! ما بسيجي مانده ايم)) و اين تابوتها كه هنوز شما را رها نكرده اند، گواه ما هستند. اي جماعت سنگدل! اي جماعت بي خيال! اي جماعت حراف كه حتي يك لبخند به بسيجي نزديد من شاعر نيستم و سرمايه ام كوله باري از درد است و هزار زخم و چشماني كه هر جمعه به آسمان خيره مي ماند

من يك بسيجي ام، رهبرم را دوست دارم و منتظرم طوفان به پا شود

آه! چه ميزهاي قشنگي

چه دستهاي لطيفي

چه سفره هاي تميزي

چه جيبهاي بلندي

چه انتظار عجيبي براي گنده شدن

عجب زمانه ي سختي

و اين عروسكان زنده به آرايش سرخ، نيلي، سياه، سفيد و ......

عجب، روي اين دوش مردم چيست؟

يك مشت استخوان

داوود ابراهيمي

يك مشت استخوان

عبدالعلي طاهريان

يك مشت استخوان

- اينها كي اند؟

- بسيجي اند!

- كي خسته است؟

- دشمن!

دلم سخت گرفته برادر بيا كه مرحم اين زخم كيسه اي نمك است.

و من يك بسيجي ام

و......

رضا برجي نويسنده و فيلم بردار برگرفته از يادگار همت

در پرده ‏اى از غبار

Mon, 15 Aug 2005 17:03:00 GMT

اى با نَفَسِ امام خو كرده‏
زان رايحه كسب آبرو كرده‏
سرمست ز باده كلام او
توفيق شهادت آرزو كرده‏
يك قوم تو را شهيد مى‏خوانند
يك قوم تو را اسير مى‏دانند
اما چه كنم كه ناجوانمردان‏
تصوير تو را ز خويش مى‏رانند
اى بلبل در چمن نگنجيده‏
اى يوسف در وطن نگنجيده‏
اى نور دو چشم پير كنعانى‏
زندانىِ در وطن نگنجيده‏
اى كاكل غرق خون برآشفته‏
در بوته آزمون برآشفته‏
تو كيستى آنكه نور نوشيده‏
پيراهنى از حضور پوشيده‏
تنديسه غيرت و جوانمردى‏
بر ظلمت شام غم خروشيده‏
من كيستم؟ آنكه در وطن مانده‏
در بند حجاب خويشتن مانده‏
چشمى به در اميد خشكيده‏
در حسرت بوى پيرهن مانده‏
اى زمزم كوثرى مرا درياب‏
وى پنجه حيدرى مرا درياب‏
دستانم هر تپش عطش دارد
وى لطف برادرى مرا درياب‏
درياب كه بى‏تو سخت درماندم‏
در مصر غم تو دربه‏در ماندم‏
از پيرهنت حوالتى بفرست‏
بى‏برگ عبور پشت در ماندم‏
اى جَبهه به خاكِ جِبهه‏ها سوده‏
در معركه‏ها دمى نياسوده‏
وى اسوه استقامت و ايثار
در مصر شكنجه‏ها نفرسوده‏
اى گمشده حصار پيچيده‏
وى ماه به شام تار پيچيده‏
دستان كدام فتنه رويت را
در پرده‏اى از غبار پيچيده؟

سروده مرحوم محمد رضا آقاسي

رنجنامه اي براي يک خبرنگار(نامه اي از يك برادر كه 23 سال چشم به

Tue, 09 Aug 2005 08:36:00 GMT

برادرم 22 سال از ربوده شدن تو توسط نيروهاي مزدور وابسته به اسرائيل در لبنان سپري شده است و اين اولين نامه عنوان تست، شايد از من گله کني که چرا پس از 8069 روز نامه مي نويسم، راستش را بخواهي پس از گذشت اين همه سال هنوز فقط خط و خبر و نشاني از تو به دست نياورده ايم و اين نامه اي است که اگر از احوال ما جويا باشي شکر خدا خوبيم و جز دوري بيست و دوساله تو ملالي نيست ، حسن و راضيه و فاطمه نيز به تو سلام مي رسانند و همچنان چشم انتظارند. درست است که 22 سال گذشته اما هنوز خاطره حزين اين غم جانکاه در لوح خمير ما ماندگار و پايدار است.

بگذر شبي به خلوت اين همنشين درد

تا شرح آن دهم که غمت با دلم چه کرد

از پدرمان چيزي نگفتم چراکه او اينکه در قيد حيات نيست.

آري سنگ صبورمان، سالها منتظر پيراهن يوسف گمگشته خود بود، اما دريغ و افسوس که بدون يافتن خبري از سرنوشت تو اينک آرزو را با خود به سينه سرد خاک برد.

يوسف ما نمي دانم چگونه از اندوه يعقوب بگويم.

کاظم جان! فرصت نيست که بري تو شرح دهم در اين 22 سال بر ما چه گذشته است. درد و دل اصلي را مي گذاريم براي وقتي که تو بيايي چو تو بيايي غم دل با تو بگويم.

برادر عزيزم! نمي داني در تمام طول اين سالها بر ما چه گذشته است و گاهي مي گويند در اسارت اسرائيلي ها به سر مي بري و سندي هم ارائه نکرده اند که بدانيم سرنوشت تو چه شده است. شايد تقدير چنين بوده که بي مهري هاي اين دوران پيوند عمر تو را در صحيفه روزگار جاودانه تر سازد و در پرده ماندن سرنوشت غريب تو نيز حکمتي داشته باشد ، کتابي که 8069 روز است ورق مي خورد و البته اين از سياست ما و کساني که بايد پي گير سرنوشت تو باشند و قصور داشته اند نمي کاهد. حتي آناني که به لحاظ حرفه اي و اخلاقي و قانوني از حقوق حقه تو به عنوان يک خبرنگار دفاع کنند از توجهي در خور و شايسته نسبت به سرنوشت همکار خود کوتاهي کرده اند. اين تفافل ناشي از چيست نمي دانم رسم ما ايراني ها شده که پس از اعلام مرگ يا شهادات درباره شخصيت و فضايل و خدمات انسان ها سخن بگوييم.

راستي تو نمي داني چرا من اين روز را براي نامه نوشتن انتخاب کردم، امروز يعني 17 مرداد به مناسبت شهادت يکي از همکارانت در خبرگزاري بدست عده اي کوردل در افغانستان روز خبرنگار نام گرفته است .

اين نگار بي خبر 8069 روزه ما، روزت مبارک باد

امروز روز توست روز همه خبرنگاراني که جانشان را برکف دست مي گيرند تا خبرهايي درست و واقعي را به مردم برسانند.

کاظم امروز روز توست، تويي که در سال 1361 براي تصوير کشيدن جنايات رژيم اشغالگر قدس و مقاومت مردم فلسطين و لبنان به آن سرزمين رفتي و هرگز به خانه بازنگشتي با اختيار و داوطلبانه و در راستاي رسالت خبرنگاري به آن کشور رفتي، هر کجا باشي با مائي، خيلي زود از ما جدا شدي.

شهيد بزرگوار چمران، گوهري به نام عشق را به تو هديه دادي يک آن سر حلقه عشاق جبهه هاي نبرد حق عليه باطل را مي گويم که نامش و راهش هميشه با ماست و کارنامه او مايه فخر و مباهات هم عاشقان است.

تو نيز شدي و پروانه آسا در راه عشق به معبود بال و پر سوزاندي، تو عاشق پرواز به عالم افلاک و رهايي از تنگناي خاک شدي و پرواز براي تو مکان نداشت. ايران يا لبنان فرقي نمي کرد.

امروز ما مانده ايم با راهي طولاني که پايانش مشخص نيست. سالها در حصار بي اعتنايي ها بوده ايم اما، پنجر توکل هميشه باز است.

برادرم! اين حق ماست که از سرنوشت تو آگاه شويم، اما اين حق مسلم به دليل برخي از اغراض سياسي و شخصي مخدوش شد و همچنان در بيم و اميد زندگي مي کنيم آيا سرنوشت تو در تاريکي بازيهاي سياسي گم شده است.

کاظم از آنجا که پدرمان و تو و من هر سه اين توفيق را داشته ايم که به عنوان خادم در خدمت زائرين مولايمان علي ابن موسي الرضا (ع) باشيم نامه اي به آن حضرت نوشتم و درخواست کردم که پرونده تو از اين بن بست فرساينده خارج شود و شکر خدا با لطف آقا چنين شد. چرا که!

1- امسال در سال پاسخگويي انتظار براي ما اميدوارکننده تر است که مسوولين پاسخگو باشند و از دادن پاسخي روشن طفره نروند.

2- بالاخره پس از 7 سال انتظارم موفق شديم با آقاي خاتمي رئيس جمهور ملاقات داشته باشيم و ايشان قول دادند که اين موضوع را تا پايان رياست جمهوري خود روشن کنند.

3- کميته اي حقيقت ياب تشکيل شده و موضوع را دنبال مي کند که البته مادرجريان اقدامات آنها نيستيم.

4- پرونده از دست کساني که تعمدا آن را در هاله اي از ابهام قرار داده بودند خارج شد و به کسان ديگري سپرده شده است.

خلاصه کنم کاظم

امسال و در سال پاسخگويي و در روز خبرنگار که با تولد مهرمان ترين مادر دنيا آن بانوي بي نشان همراه شده است اميدواريم پاسخمان را با يافتن نشانه هايي از تو بگيريم. (چنين باد)

برادرت حسين
17 مرداد 83
روز خبرنگار و سال پاسخگويي

يوسف گم گشته بازآيد ز كنعان غم مخور

Mon, 08 Aug 2005 14:10:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

يوسف گم گشته بازآيد ز کنعان غم مخور

کلبه احزان شود روزي گلستان غم مخور

سلام

بي هيچ مقدمه اي اين وبلاگ کار چشم به راه ها براي 4 ديپلمات دربند اسرائيه.

ان شاء الله تو اين وبلاگ متن ها هاي ادبي فراق رو بزنيم.تا هم يادمون نره که 23 سال پيش 4 تا ديپلمات -که دوتاشون هم دانشجو بودن- تو لبنان اسير شدن و الان 23 سال مي گذره که دست اسرائيليا هستن. هم اين که اگه يه روز اون عزيزا به آغوش مردم و خانواده هاشون بر گشتن بدونن که ما چه قدر چشم انتظارشون بوديم.

شما هم اگه مي تونين دست به کار بشين شعر...قصه..قطعه ادبي و.... هر چي که از دستتون مي آد بنويسيد.

شعر رو هم که دقت کرديد يک دوست عزيز(وبلاگ حديد) تو وبلاگش نوشته بود. آره به کنعان نه ز کنعان...

يوسف گم گشته بازآيد ز کنعان غم مخور....

ان شاء الله!